ریش نگه دار از آن دوسر چون شانه ای

باد خزانست غیر زرد کند باغ را

حبس کند در زمین خوبی هر دانه ای

پیش تو خندد چو گل پای درآید چو خار

از سبب آنک بد در صف ترسنده ای

گشت شکسته بسی لشکر مردانه ای

خسرو تبریزیی شمس حق و دین که او