گیرم بی دیده ای آخر نشنوده ای

مست دگر باده ای کاحمق و بس ساده ای

دل چه بدو داده ای رو که نیاسوده ای

گنج روان در دلت بر سر گنج این گلت

چیست سپیدی چشم از اثر نفس و خشم

چون پی دارو ز یشم سرمه دهی سوده ای

از نظر لم یزل دارد جانت تگل