از نظر لم یزل دارد جانت تگل

گیرم بی دیده ای آخر نشنوده ای

چیست سپیدی چشم از اثر نفس و خشم

چون پی دارو ز یشم سرمه دهی سوده ای

پرتو خورشید را تو به گل اندوده ای

گنج دلت سر به مهر وین جگرت کان مهر

ای تو شکم خوار چند در هوس روده ای