گنج دلت سر به مهر وین جگرت کان مهر

چون پی دارو ز یشم سرمه دهی سوده ای

از نظر لم یزل دارد جانت تگل

پرتو خورشید را تو به گل اندوده ای

ای تو شکم خوار چند در هوس روده ای

از اثر شمس دینست این تبش عشق تو

وز تبریزست این بخت که پرورده ای