چون پی دارو ز یشم سرمه دهی سوده ای

گنج روان در دلت بر سر گنج این گلت

گیرم بی دیده ای آخر نشنوده ای

چیست سپیدی چشم از اثر نفس و خشم

از نظر لم یزل دارد جانت تگل

پرتو خورشید را تو به گل اندوده ای

گنج دلت سر به مهر وین جگرت کان مهر