ز گلشن رخ تو گلرخان همی جوشند

چرا چو نی تو جهان را پر از شکر نکنی

وگر چو ابر تو حامل شدی از آن دریا

چرا چو ابر زمین را پر از گهر نکنی

چرا چو حیز و محنث نه ای نظر نکنی

نگر به سبزقبایان باغ کآمده اند

به سوی شاه قبابخش چون سفر نکنی