چرا چو حیز و محنث نه ای نظر نکنی

وگر چو ابر تو حامل شدی از آن دریا

چرا چو ابر زمین را پر از گهر نکنی

ز گلشن رخ تو گلرخان همی جوشند

نگر به سبزقبایان باغ کآمده اند

به سوی شاه قبابخش چون سفر نکنی

چو خرقه و شجره داری از بهار حیات