بیا بیا که به بیمارخانه بی قدمت

بیا بیا که شفا و دوای هر دردی

بیا بیا که گلستان ثنات می گوید

بیا بیا بنما کز کجاش پروردی

نمی رود ز رخ هیچ خسته ای زردی

برآ برآ هله ای آفتاب چون بی تو

نمی رود ز هوا هیچ تلخی و سردی