نمی رود ز رخ هیچ خسته ای زردی

بیا بیا که گلستان ثنات می گوید

بیا بیا بنما کز کجاش پروردی

بیا بیا که به بیمارخانه بی قدمت

برآ برآ هله ای آفتاب چون بی تو

نمی رود ز هوا هیچ تلخی و سردی

برآ برآ هله ای مه که حیف بسیارست