نمود باز بدیشان فزودشان شادی

چو یک دو حمله دویدند ناپدید شد او

که هیچ بوی نبردی کسی به استادی

لگام ها بکشیدند تا که واگردند

چو باز حمله بکردند باز تک برداشت

که باد در پی او گم کند همی بادی

بر این صفت چو ز حد رفت هر کسی ز هوس