از آن سو رسیدی همان سوی روانی

دلا خیمه خود بر این آسمان زن

مگو که نتانم بلی می توانی

مددهای جانت همه ز آسمانست

گمان های ناخوش برد بر تو دل ها

نداند که تو حاضر هر گمانی

به چه عذر آید چه روپوش دارد