نداند که تو حاضر هر گمانی

مددهای جانت همه ز آسمانست

از آن سو رسیدی همان سوی روانی

گمان های ناخوش برد بر تو دل ها

به چه عذر آید چه روپوش دارد

که تو نانبشته غرض را بخوانی

خنک آن زمانی که ساقی تو باشی