که تو نانبشته غرض را بخوانی

گمان های ناخوش برد بر تو دل ها

نداند که تو حاضر هر گمانی

به چه عذر آید چه روپوش دارد

خنک آن زمانی که ساقی تو باشی

بریزی تو بر ما قدح های جانی

ز سر گیرد این دل عروج منازل