چو پیش تو میرم زهی زندگانی

چو سرجوش کردی چه روپوش کردی

تو روپوش می کن که پنهان نمانی

زهی تلخ مرگی چو بی تو زید جان

از این جان ظاهر به جان آمدم من

کز این جان ظاهر شود جان نهانی

میان دو جان مانده بودیم حیران