از این جان ظاهر به جان آمدم من

تو روپوش می کن که پنهان نمانی

زهی تلخ مرگی چو بی تو زید جان

چو پیش تو میرم زهی زندگانی

کز این جان ظاهر شود جان نهانی

میان دو جان مانده بودیم حیران

که می گفت اینی که می گفت آنی