بنده ای و کمینه هندویی

رو به میدان عشق سجده کنان

پیش چوگان عشق چون گویی

پیش آن چشم های ترکانه

به ستیزه در این حرم ای صبر

گاه لاله و گاه لولویی

آفتابا نه حد تو پیداست