به ستیزه در این حرم ای صبر

پیش چوگان عشق چون گویی

پیش آن چشم های ترکانه

بنده ای و کمینه هندویی

گاه لاله و گاه لولویی

آفتابا نه حد تو پیداست

که نه در خانه ترازویی