گاه لاله و گاه لولویی

پیش آن چشم های ترکانه

بنده ای و کمینه هندویی

به ستیزه در این حرم ای صبر

آفتابا نه حد تو پیداست

که نه در خانه ترازویی

هله ای ماه خویش را بشناس