که جانم را مباد از وی جدایی

ترا گردید رویش رزق باشد

به صد لابه بهشت اندر نیایی

قرار جان شمس الدین تبریز

جدایی تن مرا خود بند کردست

هم از وی چشم می دارم رهایی

که دست جان او چندان درازست