هم از وی چشم می دارم رهایی

قرار جان شمس الدین تبریز

که جانم را مباد از وی جدایی

جدایی تن مرا خود بند کردست

که دست جان او چندان درازست

که عقل کل کند یاوه کیایی

هزاران شکر ایزد را که جانم