جدایی تن مرا خود بند کردست

به صد لابه بهشت اندر نیایی

قرار جان شمس الدین تبریز

که جانم را مباد از وی جدایی

هم از وی چشم می دارم رهایی

که دست جان او چندان درازست

که عقل کل کند یاوه کیایی