بجوشم همچو می در بی قراری

مرا یکدم چو ساقی کم دهد می

بگیرم دامن او را به زاری

صراحی وار خون گریم به پیشش

که از اندیشه بیزارم، بده می

مرا تا کی به اندیشه سپاری؟!

چه حیله سازم ای ساقی؟! چه حیله؟!