مرا تا کی به اندیشه سپاری؟!

صراحی وار خون گریم به پیشش

بجوشم همچو می در بی قراری

که از اندیشه بیزارم، بده می

چه حیله سازم ای ساقی؟! چه حیله؟!

که حیله آفرین و حیله کاری

به حجت هر دمم بیرون فرستی