که از اندیشه بیزارم، بده می

بگیرم دامن او را به زاری

صراحی وار خون گریم به پیشش

بجوشم همچو می در بی قراری

مرا تا کی به اندیشه سپاری؟!

چه حیله سازم ای ساقی؟! چه حیله؟!

که حیله آفرین و حیله کاری