آن چه فسون در می دمی غم را چو شادی می کنی

ای نور هر عقل و بصر روشنتر از شمس و قمر

ترجیع سوم را نگر نیکو برو افگن نظر

یک مسله می پرسمت ای روشنی در روشنی

خود در فسون شیرین لبی مانند داود نبی

آهن چو مومی می شود بر می کنیش از آهنی

نی بلک شاه مطلقی به گلبرک ملک حقی