تا من ترا بشناختم بس اسب دولت تاختم

آهن چو مومی می شود بر می کنیش از آهنی

نی بلک شاه مطلقی به گلبرک ملک حقی

شاگرد خاص خالقی از جمله افسونها غنی

خود را برون انداختم از ترسها در ایمنی

هر لحظه ای جان نوم هردم به باغی می روم

بی دست و بی دل می شوم چون دست بر من می زنی