بیرون شو ازین بیضه تا باز شود پرها

یک دیدن حلوایی زانسان کندت شیرین

که شهد ترا گوید: « خاک توم ای مولا »

مرغت ز خور و هیضه مانده ست در این بیضه

بر یاد لب دلبر خشکست لب مهتر

خوش با شکم خالی می نالد چون سرنا

خالی شو و خالی به لب بر لب نابی نه