خوش با شکم خالی می نالد چون سرنا

مرغت ز خور و هیضه مانده ست در این بیضه

بیرون شو ازین بیضه تا باز شود پرها

بر یاد لب دلبر خشکست لب مهتر

خالی شو و خالی به لب بر لب نابی نه

چون نی زدمش پر شو وانگاه شکر می خا

بادی که زند بر نی قندست درو مضمر