بادی که زند بر نی قندست درو مضمر

خوش با شکم خالی می نالد چون سرنا

خالی شو و خالی به لب بر لب نابی نه

چون نی زدمش پر شو وانگاه شکر می خا

وان مریم نی زان دم حامل شده حلویا

گر توبه ز نان کردی آخر چه زیان کردی

کو سفره نان افزا کو دلبر جان افزا