گر توبه ز نان کردی آخر چه زیان کردی

چون نی زدمش پر شو وانگاه شکر می خا

بادی که زند بر نی قندست درو مضمر

وان مریم نی زان دم حامل شده حلویا

کو سفره نان افزا کو دلبر جان افزا

از درد به صاف آییم وز صاف به قاف آییم

کز قاف صیام ای جان عصفور شود عنقا