هر سوی یکی ساقی با باده راواقی

بی سرمه آن قیصر هر چشم بود اعمش

در بیشه شیران رو تا صید کنی آهو

در مجلس سلطان رو وز باده سلطان چش

هر گوشه یکی مطرب شیرین ذقن و مه وش

از یار همی پرسی که عیدی و یا عرسی

یارب ز کجا داری این دبدبه و این کش