بی سرمه آن قیصر هر چشم بود اعمش

یک سرمه کشیدستی جان را تو درین پستی

کش چشم چو دریا شد هرچند که بود اخفش

بی مستی آن ساغر مستست دل و لاغر

در بیشه شیران رو تا صید کنی آهو

در مجلس سلطان رو وز باده سلطان چش

هر سوی یکی ساقی با باده راواقی