کش چشم چو دریا شد هرچند که بود اخفش

با خاک یکی بودم ز اقدام همی سودم

چون یک صفتم دادی شد خاک مرا مفرش

یک سرمه کشیدستی جان را تو درین پستی

بی مستی آن ساغر مستست دل و لاغر

بی سرمه آن قیصر هر چشم بود اعمش

در بیشه شیران رو تا صید کنی آهو