یک سرمه کشیدستی جان را تو درین پستی

از چرخ فرو کن سر ما را سوی بالا کش

با خاک یکی بودم ز اقدام همی سودم

چون یک صفتم دادی شد خاک مرا مفرش

کش چشم چو دریا شد هرچند که بود اخفش

بی مستی آن ساغر مستست دل و لاغر

بی سرمه آن قیصر هر چشم بود اعمش