بی مستی آن ساغر مستست دل و لاغر

چون یک صفتم دادی شد خاک مرا مفرش

یک سرمه کشیدستی جان را تو درین پستی

کش چشم چو دریا شد هرچند که بود اخفش

بی سرمه آن قیصر هر چشم بود اعمش

در بیشه شیران رو تا صید کنی آهو

در مجلس سلطان رو وز باده سلطان چش