تو نخسپی هله ای شاه جهان مونس ما

ای دریغا که شب آمد همه گشتیم جدا

خنک آن را که به شب یار و رفیقست خدا

همه خفتند و فتادند به یک سو چو جماد

هین مخسپید که شب شاه جهان بزم نهاد

می کشد تا به سحرگاه شما را که صلا

بر جهنده شده هر خفته ز جذب کرمش