ای غم آخر علف دود تو کم نیست برو

زان کسی داد سخن جو که سخن دان باشد

شمس تبریز چو میخانه جان باز کند

هر یکی را بدهد باده و جانباز کند

عاشقانیم که ما را سر غم نیست برو

غم و اندیشه! برو روزی خود بیرون جو

روزی ما بجز از لطف و کرم نیست برو