عاشقانیم که ما را سر غم نیست برو

شمس تبریز چو میخانه جان باز کند

هر یکی را بدهد باده و جانباز کند

ای غم آخر علف دود تو کم نیست برو

غم و اندیشه! برو روزی خود بیرون جو

روزی ما بجز از لطف و کرم نیست برو

شادی هردو جهان! در دل عشاق ازل