ای غم ار دم دهی از مصلحت آخر کار

درمیا کین سر حد جای تو هم نیست برو

خفته ایم از خود و بیخود شده دیوانه ازو

دان که بر خفته و دیوانه قلم نیست برو

دل پر آتش ما قابل دم نیست برو

علف غم به یقین عالم هستی باشد

جای آسایش ما جز که عدم نیست برو