علف غم به یقین عالم هستی باشد

دان که بر خفته و دیوانه قلم نیست برو

ای غم ار دم دهی از مصلحت آخر کار

دل پر آتش ما قابل دم نیست برو

جای آسایش ما جز که عدم نیست برو

شمس تبریز اگر بی کس و مفرد باشد

آفتابست ورا خیل و حشم نیست برو