شمس تبریز اگر بی کس و مفرد باشد

دل پر آتش ما قابل دم نیست برو

علف غم به یقین عالم هستی باشد

جای آسایش ما جز که عدم نیست برو

آفتابست ورا خیل و حشم نیست برو

شمس تبریز! تو جانی و همه خلق تن اند

پیش جان و تن تو صورت تنها چه تنند