شمس تبریز! تو جانی و همه خلق تن اند

جای آسایش ما جز که عدم نیست برو

شمس تبریز اگر بی کس و مفرد باشد

آفتابست ورا خیل و حشم نیست برو

پیش جان و تن تو صورت تنها چه تنند