خویی فراخ بودی با مردمان دلم را

جان را دهم چو موسی گر سیب تو ببویم

من خانه خرابم موقوف گنج حسنت

تو آب زندگانی من فرش تو چو جویم

تا غیر تو نگنجد امروز تنگ خویم

از نادری حسنت وز دقت خیالت

بی محرمی بمانده سودا و های هویم