از نادری حسنت وز دقت خیالت

تو آب زندگانی من فرش تو چو جویم

خویی فراخ بودی با مردمان دلم را

تا غیر تو نگنجد امروز تنگ خویم

بی محرمی بمانده سودا و های هویم

سیلاب عشق آمد از ربوه بلندی

بهر خدا بسازش از وصل خویش بندی