عباس دبس در سر و بیرون چو اغنیا

ریحان و لالها بگرفته پیالها

از کیست این عطا ز کی باشد جز از خدا

جز حق همه گدا و حزینند و رو ترش

کد کردن از گدا نبود شرط عاقلی

یک جرعه می بدیش بدی مست همچو ما

سنبل به گوش گل پنهان شکر کرد و گفت: