سنبل به گوش گل پنهان شکر کرد و گفت:

عباس دبس در سر و بیرون چو اغنیا

کد کردن از گدا نبود شرط عاقلی

یک جرعه می بدیش بدی مست همچو ما

« هرگز مباد سایه یزدان ز ما جدا

ما خرقها همه بفکندیم پارسال

جانها دریغ نیست چه جای دو سه قبا »