« هرگز مباد سایه یزدان ز ما جدا

کد کردن از گدا نبود شرط عاقلی

یک جرعه می بدیش بدی مست همچو ما

سنبل به گوش گل پنهان شکر کرد و گفت:

ما خرقها همه بفکندیم پارسال

جانها دریغ نیست چه جای دو سه قبا »

ای آنک کهنه دادی نک تازه باز گیر