ای آنک کهنه دادی نک تازه باز گیر

« هرگز مباد سایه یزدان ز ما جدا

ما خرقها همه بفکندیم پارسال

جانها دریغ نیست چه جای دو سه قبا »

کوری هر بخیل بداندیش ژاژخا

هر شه عمامه بخشد وین شاه عقل و سر

جانهاست بی شمار مر این شاه را عطا