کوری هر بخیل بداندیش ژاژخا

ما خرقها همه بفکندیم پارسال

جانها دریغ نیست چه جای دو سه قبا »

ای آنک کهنه دادی نک تازه باز گیر

هر شه عمامه بخشد وین شاه عقل و سر

جانهاست بی شمار مر این شاه را عطا

ای گلستان خندان رو شکر ابر کن