جانها دریغ نیست چه جای دو سه قبا »

سنبل به گوش گل پنهان شکر کرد و گفت:

« هرگز مباد سایه یزدان ز ما جدا

ما خرقها همه بفکندیم پارسال

ای آنک کهنه دادی نک تازه باز گیر

کوری هر بخیل بداندیش ژاژخا

هر شه عمامه بخشد وین شاه عقل و سر